Günlük güneşlik sabahlara uyanıyorduk, mevsim Ocak, günlerden salıydı..
O gün örttü kar, tüm mazinin üstünü. O kadar naif dokunuşu vardı ki, yetim bir çocuğun başını okşar gibi,
Yağdı insanların üstüne..
Hatıraları kaldırım taşlarının üstünden süpürdü.
Ben temmuzda üşürdüm,
O gün, ocağın salısı;
İçim yandı..
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta