Obruk Şiiri - Fikret Adımol

O kadar ağlattın ki gözlerimi
İçimde devasa obruklar oluştu.
Kuruttun, tükettin bahçelerimi
Ormanlarım yeşili unuttu.

Bu kadarına değer miydin?
Hesabım, kitabım şaştı.
Senden öncemi bilir misin?
Sanki benliğim sana takılı kaldı.

Ceza kanununa adını versinler.
Affım teklif bile edilmesin.
Cezalarım senin hükmün bunu bilsinler.
Yazgına mahkumum kellem istensin.

Savunmam yoktur kalemim kırılsın.
Hesaplı sevmeler aşk sanılmasın.
Yeşermeyen ormanlarım yanarsa yansın.
Öncemi unuttum, sonram da olmasın.

Şimdi açtığın çukurlara göm beni,
Suyum sabunum senin olsun kurut beni,
Yaşamaya kanmadım ölümle avut beni,
Hakkını da helal et iyi bilirsin beni.