Oblomov değil,hasan amca

Hayat yataktan akıyor ve yastıktan dikeliyor umrumuza,
Yaşıyla türdeş sınırlarının sızısıyla erteleniyor sabahlar, aynalarımıza.
Tükenmişlik sendromunun ekmeğiyle banılmış, tükenmeye yüz tutan çikolata;
İyi kalpli dudak kenarında o çikolata, yuva kurmuş tembel koltuğa.
​Evinin kalbi olmalı, çünkü tembel bir ışığa seğiriyor,
Sofrada pilav ve turşu, kokusuyla siniyor rutubetli odaya.
​Yatak kırılmıştı ve yatıyordu hâlâ...
Tornavidalar unutuluşun cazibesiyle bir konferansta,
Penseler tornavidalara sessizce ağlamakta.
Sabahlar Peygamber'e salavatta,
Babası namazda.
Yatağın sesini duymadı hâlâ...
Yüzünün cenderesinde annesinin yitik cenneti –ve annesi cennetti–
Yatak kırık hâlâ.

​Ertelenmiş niyet, yaşanmamış çağ...
Ve yanmış; hal ve OHAL.
Mermi gibi gözlere hedef olmuş, fişe takılmayan isyan.
​Hareket edemez...
Çünkü yakınmanın faizini var olmasıyla,
Anlamının anaparasını sahip olmasıyla ödeyemiyor.
​Ve Torino’da,
Kırılmış bir ata ağlıyor Nietzsche.
Niğde’de,
Kırılmış bir yatakta ağlıyor,
İçin için Hasan amca
​Uzaklara doğru dağlar ve bozkır...
Oblomov’u protesto eden pazartesi sendromu,
Haftaya pazartesi randevusu olan Hasan amca
Yatak kırık hâlâ.
​Hastane odaları ve sedyeler...
Hasan Amca...
Sedye de kırıldı oysa.
Hayati tehlikesi mevcut,
Yatacak yer yok.
Sevkle Kayseri'ye...
Kayseri kabul etmedi,
Şimdi yolun düşer Ankara'ya.
​
Yol yorulmuş,
Oblomov'u okuyor kenarda.