Yürüyordu ağırdan bazen de hızlanarak
Bakınıyordu çevresindekilere gururlanarak
Tüm gözlerin kendisinde olduğunu sanıyordu
Bu yüzden daha da şımarıyordu
Hoşuna gidiyordu şımarmak, şımartılmak
Sonra durun dedi yanında ki iri kıyım adamlara
Aslında yanındakilere adam demek küfürdü insanlığa
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta