insan sustuğu vakit konuşur aslında,
dokunur söylenmemişlere, bir bir dinler sonra,
kiminde korkar, kiminde coşar ya,
durmadan dalgalanır duyguları,
insan ne zamanki susar, işte o vakit belirir kelimeler,
geçmişe bugüne ve geleceğe dair…
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Ben de insanın susmalarından korkarım... Birikimler, bir gün mutlaka açığa çıkıverir ama nasıl kırılır bilinmez...
Şiirinizin devamı var gibi geldi; bu kadarıyla da güzel, tebrikler... Daima nisan sevinci olsun...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta