O Sonbahar'da Şiiri - Emre Doğan

O unutamayacağım sonbaharda oldu her şey,
Seni kızgın güneşin altında kavrulduktan sonra serin odalarımda ilk kez gördüğümde,
Beyaz mendilini,
İlk bakışta itici gelen ses rengini…

O unutamayacağım bir sonbahardır,
Her zerrenle bana işlerken ilmek ilmek kanıma dokunurken,
Serin ve sıcak tenine değebilme umudunu her gün ararken,
Sena nasılda bağlanmışım farkına varmadan,
Nasıl da…

Olmaması gereken işleri örerken başıma çorap gibi,
Nasıl olduğunu bende anlayamadım.
Yürüdüğümüz o ilk kaldırımlar ve çamura batan ayaklarımızla,
Sana ısmarladığım ilk çayla,
Senin hiç unutmadığın o gün,
Yüzümde safça bir tebessüm,
Daha hiçbir şeyin farkında değildim.

Elimden gittiğin gün anlıyorum ki bu başkaydı,
Diğerlerinden daha kıymetli ve diğerlerinden daha parlak bir mücevher,
Sesin,
Tenin,
Ellerin,
Her şeyinle seni senden kıskanırken,
Onlara gittiğinde kopan her parçamla sana aşkı okuyor,
Sana aşkı anlatıyor her zerrem.
Topraklanır her şeyimle varlığını koruyacak güllerin arasında,
İşte bu istekle dolmuş bir kalem gibi patlayacak mürekkep yüzüne,
Uzun zamandır öcünü almamış küçük çocuk gibi hızlı,
Ne yaptığını bilmeden sıralanır cümleler ağzımdan…

Şimdi ben sana yakınım ama eskisi gibi mi?
Seni görebilmek için kafamı yukarıya çevirmek ve ışığında raks eden gölgeni hayal etmek,
Veya katlar arasındaki o uçurum mesafesini her indiğimde heyecanlarak sağa sola kaçamak bakışlar,
Atmak.

Sen beni aldatmış gibi hissetmesen de,
Ben her gün seni onlarla yatakta basmış gibiyim,
Üzüntüden ağlasam ve rahatlasam belki geçecek her şey damlayarak tomurcuklanacak,

Her gece rüyamda seni görmek zorunda olan filler gibi unutmuyorum sahneleri,
Seni.
Seni.

Böyle bitiyor artık şiirlerim farkına varmadan.
Seni seni seni seni diyorum art arda ve bitiyor tüm cümleler.
Tıkanıyor boğazımda.
Bir bahane bulmak zorundayım seni görebilmek için,
Zihnim bulanıyor ve pes ediyorum.
Beni buna mecbur bıraktığın için nefret ediyorum.

Yazacaklarım var.
Yazamadıklarım ve,
Söylemediğim çok şey var.
Seni senden fazla mı seviyorum.