Ansızın karardı odam hüzün çöktü üzerime.
Hislerimi kaybediyorum duygusuzluk sardı yine.
Ağlayacaktım ama sanki bir melek dokundu tenime.
Dostlarım kafi değil yine dört duvar benimle.
Şair oldu bu adam, yaşayacakları vardı seninle.
Hayaller darmadağın, gelecek ise tozlu raflarda.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta