Gecenin karanlığı çökerken yorgun göze
Kirpiklerden uzanan yaşlarım donakalır
Gönlümdeki duygualırlar kabarır sığmaz söze
Her gece aynı düşe başlarım sona kalır
Gün doğarken gelirim gerçeklerle yüz yüze
Geceler örtü olur şu üpüryan gündüze
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrik ederim güzel bir çalışma. Yüreğiniz dert görmesin kaleminiz susmasın
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta