mevsimlerden bahar düşse gülşene,
en güzel libasını giyse menekşeler,
leylakların bembeyaz elleri duaya dursa,
tepeden tırnağa seninle dolsa ruhum,
en umulmadık yerlerde çıksan karşıma,
mütebessim çehreni doyanadek seyretsem,
söyle bu kadarcık vuslat çok mu ki meltem.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta