O kadın Şiiri - Taylan Çakmak Haziran

Bir kadın sevdim;
Çok kadın zaman önce.
Adıyla büktüğü ne varsa, ardına saldım. Siyahı soldurdum, şiiri sevdirdim.
O hisleriyle üşüdü,
ben kendi sırtıma ceket giydirdim. Bakma şaşkınca, "içimdesin ya"
dediğimi şiir sandı...Sustum.
Kafiyeli bir ölüm dü.!
İlk cinayeti de değildi üstelik.
Kiralık kardan adamlardan ögrenmişti cinayetin "cin" halini. Epeycede ustaydı bu işte. Asla terk etmezdi cinayet mahalini. Hoyratça hüzünlenirdi.
Kendinemi ağlardı, dibinde soluduğu cesetemi asla bilenmez...
Neden sonra, Hezârfen olacağı tuttu.
Bilmiyordu, uçmanın da büyük çoğunluğunun kanat çırpmak olduğunu.
Telekleri ve tüyleri tek tek yolunduğunda öğrendi, uçmaya uçmakla başlanamayacağını...
Çok sonra duydum, yürek felci geçirmiş yatalak kalmış.
Aklıyla sevebiliyormuş artık, gram gram, yanık yanık.
Oda ne kadar olursa artık.
-Haziran-