Seni düşünmek için yalnız olmam gerekmiyor
Sen gelince aklıma;
Bütün kalabalıkları bir köşeye sıkıştırıyorum...
Günse eğer;
Elimdeki her işi bir kenara bırakıyorum
Ve seni düşlüyorum…
Geceyse vakitlerden;
En derin uykuda bile olsam,
Sana uyanıyorum, hoş geldin diyorum…
Hoş geldin yine!
Yokluğunla konuşuyorum;
Öyle seninleyim yani…
Ama seni unuttuğum zamanlar da çok oluyor;
Yalan değil!
Ne vakit bir çocuk ağlasa;
Üşüse, aç kalsa, yorulsa, sayıklasa geceleri
Unutuyorum seni ve sana dair her şeyi…
Ne vakit bir ağacı sökseler topraktan,
Bir kuşu vursalar kanadından,
Denize küfretseler
Anam avradım olsun ki seni unutuyorum…
Ne vakit
Yangınlar çıkarsalar bir ormanın bağrında;
Önce ben yanıyorum, sonra bilmeden seni de yakıyorum
Aklıma gelseydin de kurtarmazdım inan…
Seni düşünmek için de
Unutmak için de yalnız olmam gerekmiyor
Yanınca dünyanın bağrı;
Seninle birlikte kendimi de yakıyorum,
Yemin olsun ki o kadar basit!
Kayıt Tarihi : 21.12.2013 00:24:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

TÜM YORUMLAR (2)