Gel çağrısı gaibden,kulakları çinlatır.
Derin uykuya dalan,bebekleri ağlatır.
Titretir zerreleri,sarsar her yerlerinden.
Koparır ruhu bile,muhkem kalelerinden.
Bir kuytuya sığınsam,yer var mı korunacak.
Böyle yapsam ecdadım,beni nasıl anacak.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta