Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bir sonbahar günüydü hava hafif yağmurlu,
Ayrılığın hüznüyle o gün doluvermiştim,
Sen yerinde dal gibi dimdik ve de gururlu,
Bense yaprak misali o gün soluvermiştim…
Meçhule yolculuğum işte o gün başladı,
Kederler yüreğimi özlemlerle taşladı,
Durdu kalbim nerdeyse iyice yavaşladı,
Hayat denen bağımdan o gün kopuvermiştim…
Ne de çok şey götürdü yokluğun alıp benden,
Bir ben bile yok artık elimde kalan senden,
Üşüdü tüm duygular gitti her şey bedenden,
Ben ilk defa çaresiz o gün kalıvermiştim…
Tanımadığım ne çok duygu varmış hayatta,
Unutmuşum sevginle her şeyi kâinatta,
Yıkılmış sarhoş gibi duramadım ayakta,
Sensizliği ömrüme o gün koyuvermiştim…
Artık hayalden bile uzak mutluluklarım,
Gün yüzünü göremez şimdi tüm umutlarım,
Kapladı her şeyimi göğümde bulutlarım,
Güneşimden ayımdan o gün oluvermiştim…
Yaşıyorum zannetme takatim yok hoşluğa,
Özlemlerin yetiyor şu candan kopmuşluğa,
Senli günlerden sonra kendimi bu boşluğa,
Gözlerimi kırpmadan o gün salıvermiştim…
Üstad..Yüreğine sağlık. Çok güzel şiirler yazıyorsun. Tebrikler
yine güzel bir şiir yine dostlar beraber allah daim etsin selamlar
müzeyyen başkır
yine mükemmel bir şiir ve imza Ersin abimiz sonrasında dertli ve gönüllü usta kalemler.Yüreğinize sağlık.10000 :)
Sancak Sönmez
SIZI CANDAN KUTLARIM EFENDIM
CEM
Bitti sanılır ama asla bitmez..Hepimizin mutlaka yaşadığı bir ''o gün'' mutlaka vardır..Bu muhteşem şiiriniz için candan kutluyorum...Söylenecek başka ne olabilirki gerçekten muhteşem...Saygılarımla...
O Gün
Bir sonbahar günüydü hava hafif yağmurlu,
Ayrılığın hüznüyle o gün doluvermiştim,
Sen yerinde dal gibi dimdik ve de gururlu,
Bense yaprak misali o gün soluvermiştim…
Meçhule yolculuğum işte o gün başladı,
Kederler yüreğimi özlemlerle taşladı,
Durdu kalbim nerdeyse iyice yavaşladı,
Hayat denen bağımdan o gün kopuvermiştim…
Ne de çok şey götürdü yokluğun alıp benden,
Bir ben bile yok artık elimde kalan senden,
Üşüdü tüm duygular gitti her şey bedenden,
Ben ilk defa çaresiz o gün kalıvermiştim…
Tanımadığım ne çok duygu varmış hayatta,
Unutmuşum sevginle her şeyi kâinatta,
Yıkılmış sarhoş gibi duramadım ayakta,
Sensizliği ömrüme o gün koyuvermiştim…
Artık hayalden bile uzak mutluluklarım,
Gün yüzünü göremez şimdi tüm umutlarım,
Kapladı her şeyimi göğümde bulutlarım,
Güneşimden ayımdan o gün oluvermiştim…
Yaşıyorum zannetme takatim yok hoşluğa,
Özlemlerin yetiyor şu candan kopmuşluğa,
Senli günlerden sonra kendimi bu boşluğa,
Gözlerimi kırpmadan o gün salıvermiştim…
HÜZNÜN EN KRAL ŞAİRİ...
HER ZAMAN... HER ŞİİRİNİZDE...DAHA OKUMAYA BAŞLAMADAN MUHTEŞEM BİR ŞİİR OKUYACAĞIM HİSSİ UYANIYOR...OKUYUNCA BU HİS HEP DOĞRU ÇIKIYOR...MUHTEŞEM ÖTESİ ŞİİRİNİZE...TEBRİKLERİM AZ GELİR...PUANLAR ZATEN AZ...
ORTAOKUL DA OKURKEN RESİM ÖĞRETMENİM RESMİMİ TERS ÇEVİRİR NOT DEFTERİNE ÖNCE ON YAZAR SONRA YAPTIĞIM RESME BAKARDI...BENDE SİZİN ŞİİRLERİNİZİ OKUMADAN AYNI ŞEYLERİ HİSSEDİYORUM...
HAYIRLI RAMAZANLAR ...AİLENİZE SELAMLAR
Gökyüzünden şu bembeyaz sayfaların üzerine dökülen pırıl pırıl yıldızlar mı ,yoksa can dostumun yüreginden çiseleyen yagmur damlalarımı.?
Bir o kadar duygulu bir o kadar içli.
Gönlümü ıslatan şiirinizle sırılsıklamım.
Duygu rahmetinden bizleri esirgeme. Gönlünce yaz.Duyguların bereketli, kalemin güçlü olsun şair kardeş.
Sevgilerimle________emily53
Artık hayalden bile uzak mutluluklarım,
Gün yüzünü göremez şimdi tüm umutlarım,
Kapladı her şeyimi göğümde bulutlarım,
Güneşimden ayımdan o gün oluvermiştim...
'ayrılığın haazin nağmeleriyle bezenmiş mısralar ve akıcı çok güzel bir şiir olmuş..umudunuzun solmaması temennilerimle..tebrikler..selam ve dua ile'
Çok güzel bir hasret şiiri dokumuşsun desen desen,
ilmek ilmek. Yürekten tebriklerimle Ersin abi.
Kalemin daim olsun.
Esen kal.
Timur İlikan
'o gün' ... her insanın yaşamında , sanırım geleceğine yön veren bir 'o gün ' var galiba....yüreğinize keleminize sağlık....
Bu şiir ile ilgili 48 tane yorum bulunmakta