O Eski Kadınlar Şiiri - Baki Ortak

Hani nerede o eski kadınlar
Çapa vurmuş toprağa,
elleri nasır, duaları sağlam
avuçlarında ekmeğin sıcaklığı
yüreğinde sabrın ağırlığı olan kadınlar…

Seher vakti kalkardı onlar,
gün doğmadan uyanırdı evler
hamur yoğrulurdu kaderle
una alın teri karışırdı
ocakta ateş, gönülde edep yanardı.

Bir bakışlarıyla öğüt verir,
bir susuşlarıyla hayat öğretirdi.
Sözleri azdı ama tartardı,
adımları ağırdı ama iz bırakırdı,

Kıymeti bilinmezdi onların,
çünkü sessizdi emekleri,
alkış istemezdi çileleri.
Bir çocuğun başını okşamak,
bir yoksulun karnını doyurmak
en büyük şenlikti onlar için.

Şimdi zaman başka…
Hamur açan eller azaldı,
aynalar çoğaldı.
Bir yeri açık gezenler
kıymete bindi bu çağda,
örtünün değil görüntünün değeri arttı.

Söz çoğaldı, anlam eksildi,
edep suskunluğa sürgün edildi.
Toprak unutuldu,
ter hor görüldü,
annelik bir yük gibi anlatıldı
reklam aralarında.

Ama ben bilirim,
bu toprak hâlâ o kadınları bekler.
Sabahın sessizliğinde
bir dua eksiktir evlerden,
bir hamur kokusu küsmüştür duvarlara.

Hani nerede o eski kadınlar?
Onlar gitmedi aslında,
biz uzak düştük kendimize.
Kıymet, vitrinde değil
yürekteydi bir zamanlar.

Ve ben bu şiiri
unutulmaması için yazdım,
bir sitem değil
bir hatırlatma olsun diye…

— Kul Ortak der ki:
Adı anılmasa da
izini taşıyanlardanım ben,
sözüm burda dursun,
yüreğim şahit olsun:

KUL ORTAK