O durakta Şiiri - Dağlar Özügüç

O durakta gördüğün son kişi tanıdıktı
Gözlerinin ışığından çok şey çalınmıştı
Yüzüne zorlu yılların derin izi kazınmıştı
Saçları dökülmüş
Bedeni oldukça çökmüştü
Bir zamanlar gülüşüyle ısıtırdı dünyamı
Şimdi suskunluk çökmüş üstüne
Ağır bir kış gibi
Titreyen ellerinde geçmişin yükü
Bakışlarında yarım kalmış vedalar
Söylenecek çok şey vardı
Ama kelimeler yorgun, halden anlamıyordu
İki yabancı gibiydik o durakta
Ama kimse anlamadı
Birbirimizi çok iyi tanıdığımızı
Bir zamanlar
Aynı hayale umut bağladığımızı
Durak sessizdi, zaman başını eğmişti
Unutulmuş bir tebessüm bile kalmamıştı
Giden sadece bir otobüs değil,yıllardı