Eteğinde dört mevsim seyrederken mehtabı,
Neler neler söyledi kalplerimiz biz bize.
Sahi, aramıyorduk ne meyi ne şarabı;
Bir serin nihan vardı, rüzgâr fiskelerinde,
Gözyaşımı kuruttum, o deniz fenerinde.
Işığı fırdolayı yalarken etrafını,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta