Düşünen insanın, ruhundaki yalnızlık,
Anılarla kaybolan bir varlıktır,
Karamsar da olsa, aklından geçenler,
Benliğinde bir nokta, her zaman aktır.
Umut denen özlemin, kör olası beyini,
Çok işleyen makine, yorulan bir kuş olur,
Çileyi koklayıp gül niyetine
Zindana girersen, beni de çağır.
Sabrı, kanaatı bal niyetine
Ekmeğe dürersen, beni de çağır.
Bazen iki dünya sığar içime
Devamını Oku
Zindana girersen, beni de çağır.
Sabrı, kanaatı bal niyetine
Ekmeğe dürersen, beni de çağır.
Bazen iki dünya sığar içime




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta