Gitmeye meyilli ruhu,
Sokak kapısının hemen karşısındaki odayı seçmişti.
Derli toplu bir dağınıklık,
Rahatsız edici bir sadelik
Ve zorla edindirdiğim kendimden birkaç iz,
Hepsi buydu
Oda sessiz di, Oda.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Güçlü bir okadariçten kutlarım. saygılar
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta