O çileli Yıllar (hz.hatice)

Mekke’nin en soylu, en zengin kadınıyken,
Bir lokma kuru ekmeğe hasret kaldın boykotta.
Servetini İslam’ın sokağına dökerken,
Eridi o nazik tenin, o karanlık yollarda.

​Kapına pislik yığdı o soysuz Ebu Leheb,
Ümmü Cemil yoluna dikenler serdi hep.
Sen sustun, sen sabrettin, sen "Rabbim" dedin,
Evlatların giderken bile isyan etmedin.

​Kasım’ı toprağa verdin, Abdullah’ı ardından,
Bir ana yüreği nasıl dayanır bu yangına?
Gözyaşın içine aktı, kimse duymadı feryadını,
Sadece "O" (s.a.v.) üzülmesin diye sakladın acını.

​Hira’dan titreyerek geldiğinde o Nur,
"Beni ört Haticem" demişti, kalbinde bin huzur.
Sarıp sarmalamıştın ya hırkanla cananı,
İşte o gün mühürlemiştin bu sonsuz sevdanı.

​Ve gün geldi... Mekke sustu, kuşlar uçmaz oldu,
İslam’ın sığınağı, o koca çınar soldu.
Gözlerinde son bir damla, Efendimiz'e baktın,
Bütün bir ümmeti yetim bırakıp Hakk'a aktın.

​Resulullah’ın elleri titredi kefenini tutarken,
O dağ gibi yüreği parçalandı seni örterken.
"Sıra bende Haticem" dedi, ağladı Sultan,
Sen onu örtmüştün, şimdi o seni örtüyor ey can...

​Hüznün yılına gömüldü Mekke’nin her taşı,
Seninle bitti dünyanın en kutlu yoldaşı.

Gökhan Öztürk