ben,
ormanlar kadar geniş bir kalbe sahip olmak isterdim,
belki de oldum da,
ağaçlarım yangınlarla tahrip oldu.
insanların öfkesiyle oluşan,
kötü bakışlarıyla her tarafa yayılan,
sonu olduğunu bildiğim halde canımı da ağaçlarınki gibi yakan,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta