Yılda bir yada iki gün hatırlanacak kadar değersiz değildir o...!
O çocukları uğruna kendini ve duygularını unutan,
O gülmeyi unutmak zorunda kalıp gözyaşlarını içine akıtan,
Sofrasını yoktan var edip sevgisiyle sunan,
Sana cenneti sunmak için,
İçinde cehennemi yaşayan,
O cennetin ta kendisi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta