Uykuyu kovuyor gözlerim yine,
Gözlerin geliyor gözümün önüne,
Bir kerecik gülsen benim yüzüme,
Ömrümü bırakırım o an eline...
Varlığında, yokluğunda sen hep içimde,
İsmin bir dua gibi her an dilimde,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta