Bir çakıl taşı gibi atıldım zamana,
Kime çarptıysam izimi bıraktım.
Rüzgârlara anlattım yorgunluğumu,
Ben o adamdım işte… unutulan, unutmayan…
Bir bankta sabahları karşıladım,
Sırtımda gecelerin paslı ağırlığı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta