Nuruaynımın Kasvetleri Şiiri - Yakup Günel

Soğuk bir kış gününün getirdiği ürperti...
Çöktü bünyeme.
Şu kasvetli havada güzel giden bir şey var:
Beni şu anlamsız hayata bağlar.
Zayıf düşmüş ruhumu,
Kopup incelediği yerde sağlamlaştırır.
Savunmasız kalmış düşüncelerimi,
Bir zırh gibi kuşatır.
Beni yıldıran sebeplere karşı bir siper gibi korur.
Sessiz fırtınaların bekçisi olur her seferinde,
Her şeyin etkisini taşır üzerinde.

Saklı kalıp bir yerde sessizce...
Ağlamak ister insan gizlice.
Aklım gönlüm bir oldu kenetlendi,
Nuruaynımın kasvetlerine bakıp seslendi.
Sessizliği delip geçen sessiz bir çığlık...
Yankısı sürüyor tüm dünyada.
Ve de bu bünye ona fazlaca alışık.
Tek bir kusur var ki ele geçirir şu bünyeyi.
Saklı kalmış gizli zihin hapishanemden...
Düşüncelerim fisikirircasina dökülmek istiyor.

Nuruaynımın kasvetlerine bakıp gülümserim,
Olmasa da yanımda onu her bir an beklerim.
Yalnızlığa doğru uzun bir yolculuk...
Alır nevalemi elime şu diyardan giderim.
Tanımadığım bir yerde sessiz bir adam misali...
Yabancı olur her şeye ve herkese,
Tüm dünyadan uzak birine yakın olmak ister,
Sanki o biri onun dünyası olacakmış gibi...

Kasvetli bir perşembe aksamindan çıkıp,
Puslu bir cuma sabahına uyanmak gibi.
Zifiri karanlıklardan çıkıp,
Loş karanlığa gömülmek gibi.
Nuruaynımın kasvetlerine dayanabilmek...