Kederin derinlerdeki sızısı,
kan oturur hüzüne,
acılar çağlıyor gözelerden,
titrer telleri kasılan ten üstüne.
Ben bir Nurettin özlerim
yeni terleyen bıyıklarında elleri,
bir başkaldırı şafağına çivilenmiş,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta