Her gece yürüyorum bu yolları ardıma bakmadan
Bir ben, bir de müdavimim olan beton parkeler
O kadar sessiz, bir o kadar gürültülü
Sesim yankılanıyor kendi sesimde
Görüntüm ise raks ediyor benle
Bu haziran gecesinde
Yiğitsen bırak açık kalsın yaran
Kalsın ki hava alsın
Kendini hapsetme kara bulutlara
Vaktin varsa bir yirmi yıl daha
Ben buradayım konuşmaya
Ama düşmüşsen o ateşe
Kurumuş bir denizdi gözlerim.
sonu olmayan bir boşluğa bakan
öyle ki:
bir çift göz yeterdi
tüm samimiyetiyle ruhumu saran.
beni alıp çocukluğuma bırakan.
...
şu kapı açılsa diyorum
aniden.
sen girsen içeri
olacak şey mi?
oysa denizin üzerinde yürümek değildi istegim
Gün karardı, geceye ulaştı.
şehrin ışıkları bir bir yandı.
ay karanlığı, yıldızlar yalnızlığı aldı.
bana da bu gece
sıcak şarabım ve sevgilim kaldı.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!