Ölüler yaşar mı artık Nûpelda,
Bizliğimizi unutturur mu ayrılıklar…/
…….
Okşanmamış taze saçların vardı Nûpelda,
rüzgarın insafına bırakamazdım,
‘’aşk’’ koskoca bir yalansa,
neden adını kazıyorum taşlara.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta