Nüfus Taşınmış Şiiri - Köşektaş Türküleri

Gidip de okudum, mezar taşını
Toprağa yaslamış, garip başını
Döktürdü gözümden, kanlı yaşımı
Köyün kalabalığı, mezara dolmuş.

Eskiden yer yoktu, adım atmaya
Vakit bulamazdık, gece yatmaya
Gittiler güneşsiz, yerde batmaya
Eskiden ev idi, taş mekan olmuş.

Ali'si, Veli'si, Hacı emmisi
Limandan ayrılmış, hayat gemisi
Toprağa karışmış, o gür nefesi
Bahçede çiçekler, sararıp solmuş.

Bir zaman düğünde, halay çekenler
Tarlaya mercimek, nohut ekenler
Yırtık gömleğine, yama dikenler
Bütün canlar burada, sükûnet bulmuş.

Köşektaş üzülme, bu dünya fani
Dün burda gezenler, hani ya hani?
Sırayla alıyor, ecel her canı
Asıl köy buraya, taşınıp kalmış.