Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ay aydınlığının gölgesinde kaybolurken,
çıplak kelimeler karanlıkla örtündü.
biliyordum yalnızca geceyi avutmak
içindi kelimelerin çıplaklığı,
gün ay’da saklı kaldı.
Şimdi kelimeler tüm çıplaklığıyla suskun.
yiten benliğimin ardından,
biten tüm aşklarım, dostluklarım
içimde çığlık çığlığa.
duyan yok sağır çığlıkları,
görense kelimelerin çıplaklığından suskun…
güzel şiir saygılar........
Güzeldi ben sevdim.Tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta