Ne ruhtur, ne beden, ne de şavksız bir gölge;
Bir kemanın kulağındaki aksı kadardır hayat.
Vara yoğa başkaldırırsın notalar başladığında,
Kahrolasıca hayat tapılasıca bir hayat oluverir!
Vuruldukça arşe kemana kanatlanırsın,
Bilip göremediğin bir yerdesindir artık,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta