Dün geceydi,
belki asırlar geçti üzerinden ama,
yemin ederim ki dün geceydi…
Yer gök başıma yıkıldı sanki…
Duvarlarımı boyuyordum ten renginle,
Seni duydum …
bir köşede,
bağıra çağıra susuyordun…
Bilirim,
gürültülüdür senin suskunluğun.
yüzdelerle astım odamın duvarlarına,
bir daha sana asla dokunamama ihtimalini,
Soru işaretleriyle boğuştum önce…
Ardından ünlemler dikildi karşıma
Noktalandım.
Geç olmuştu…
Zaman dolmuştu…
Saat seni sen geçerken,
Zamanın ötesi berisi sendin.
ve zaten
hiç geç kalmamıştık ki hayata…
sadece,
Bana fırsat kalmamıştı…
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta