sanırım artık yavaş yavaş bırakma vakti geliyor
el ayak çekmenin, toparlanmanın
son baharın sis perdesi her yeri sarmış zaten
kış kapıya dayanmış sırasını bekliyor
çaresizliğin kıyısında artık tık yok
gelenlerden, göz içine bakarak gidenlerden
Bu kadar yürekten çağırma beni!
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,
Devamını Oku
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,




Umutlanmalı elbet hatta hiç elden bırakmamalı da. yeniden başlamanın ilk adımı bir şeyin bitmesine bağlı. İşte "nöbet değişimi" dediğimiz de bu olmalı. unutmayalım ki; her kışın sonu bahardır. varsın gökyüzü alabildiğince kararsın kara bulutlarla, poyrazlar dondursun dünyayı ama yine çiçekler açacak kırlarda, arılar kuşlar yeniden şenlendirecek ortalığı. Umudu elden bırakmamak gerek hem de hiç! Yüreğine sağlık.
"Umutlara laf yok!"
O da giderse, kalan "hiç", kalan yok çünkü...
...
Sırasını savıyor "karanlık, gri günler..."
Geldikleri yeri bilmeyen,
Sadece "açlıklarını doyurmakla" iştigal edenler de sırasını savıyor
Baharlar yeniden kapıda..
Umuda açacak kır çiçekleri....
Evet İbrahim.. "Herkes umutlansın......"
Tebrikler Kardeşime..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta