Sanma ki senin adın yalnız iki hecedir
Yüreğimdeki yerin dağlardan da yücedir
Sensizken gelip geçen her saniye gecedir
Işığını saklama şemsi cihanımsın sen
Ey gönül üzülme sen sabret ki günler geçsin
Damla damla eriyen zaman bizden yanadır
Bilirim hasret acı mesafeler pek çetin
Ateşinden yayılan duman bizden yanadır
Sahi biz neredeyiz evime ne hal oldu
Söylenen iki sözün birisi sual oldu
Dudaklar kilitlendi dillerimiz lal oldu
Şimdi gözlerde susup uzaklara dalacak
Seni bağrıma bassam kokun üstüme sinse
Sayfaları dolduran bu matemim silinse
Gönlümde homurdanan kabaran hasret dinse
Gece gündüz çektiğim sen en güzel sızımsın
Rengarenk kelebeğim gizemli mehparemsin
Yanakların al al olmuş
Uykunu aldın mı güzel
Sabah keyfini tatmaya
Yatakta kaldın mı güzel
Sen benden yüz çevirdin düşmanımın sözüyle
Gönlümün ortasına alevler o gün düştü
Gidişini gördükten sonra dünya gözüyle
Dikili taş kalmadı ülkem topyekün düştü
Seni aradım durdum sokak sokak dolaştım
Ellerin ellerime su gibi aktığında
Sararmış yapraklarım yeniden yeşerecek
Gözlerin gözlerimde bir ışık yaktığında
Yol yorgunu yüreğim muradına erecek
Resimler de yan yana tutmuyor artık bizi.
Yıllar almış götürmüş elde kalan her izi.
Sayfa sayfa eskimiş bitmiş artık bu dizi.
Caddenin karşısında bir yabancıyım şimdi.
O gülen resimlerin boş çerçevesi kaldı.
Bu akşam vakti birden neden karşıma çıktın
Gönlüme bilmediğim amansız bir gam yıktın
Belli ki bu dünyadan sende epeydir bıktın
Yıllar bir hüzün katmış bakışına köy evi
Yalnız kara kalemle çizilmiş olsa bile
Yine dönerdi başım gözlerinin cevriyle
Bir kalem bir sanata gözlerinle dönüşür
Sana dokunamayan renkler bir yerde üşür
Hattatların elinde çizilmiş dudakların
En güzel müjdesinin sökerken şafakların
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!