Nihal’im: Bir Romanın Sessiz Sayfası
Bu kare, bir romanın en sessiz sayfasıydı,
ama içinde sen, Nihal’im, tüm zamanları taşırdın.
Güneş, altın yaldızlı elleriyle göğe veda ederken,
sanki seni değil, senin içindeki sükûneti seyrediyordu.
Beni hor görme kardeşim
Sen altınsın ben tunç muyum?
Aynı vardan var olmuşuz
Sen gümüşsün ben saç mıyım?
Ne var ise sende bende
Devamını Oku
Sen altınsın ben tunç muyum?
Aynı vardan var olmuşuz
Sen gümüşsün ben saç mıyım?
Ne var ise sende bende




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta