Dil, kalpten gelir. Kalp ne ise; dil de odur. Kişinin kalbi dilinden anlaşılır. Dil nefret ise bu, kalbin nefretidir. Aynı şekilde dil kibir ise; kalbin kibiridir. Yâni, söz bozuksa; kalbin kirli olmasının alâmetidir. Kalp ise; niyet demektir. Öyleyse birinin niyetini öğrenmek isteyen, sarp yollarda beyhûde dolanmasına gerek yok; o kişinin diline bakması kâfidir. Ne çıkarsa kalpten çıkar; iyilik, kötülük her fiiliyâtın merkezi kalptir...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta