Dil, kalpten gelir. Kalp ne ise; dil de odur. Kişinin kalbi dilinden anlaşılır. Dil nefret ise bu, kalbin nefretidir. Aynı şekilde dil kibir ise; kalbin kibiridir. Yâni, söz bozuksa; kalbin kirli olmasının alâmetidir. Kalp ise; niyet demektir. Öyleyse birinin niyetini öğrenmek isteyen, sarp yollarda beyhûde dolanmasına gerek yok; o kişinin diline bakması kâfidir. Ne çıkarsa kalpten çıkar; iyilik, kötülük her fiiliyâtın merkezi kalptir...
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Devamını Oku
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta