Niye Yalnızım? Şiiri - Hamdi Bağcı

Bunu soruyor herkes,
belki de aynı yerden acıyor insanlığın içi.
Ya Rab…
Bu yalnızlığı bana hangi rüzgâr getirdi?
Neden bu kadar yapayalnızım?

Sonbaharın sararmış yapraklarında yalnızım,
baharın bin renkli kırlarında da…
Kuşların bir eşi var,
arıların, kelebeklerin bile bir gölgesi…
Ben insanım.
Ben niye yalnızım?

Adem’in Havva’sı kaybolmuş bu çağın sisli yollarında,
Kimse kimseyi duymuyor, kayıp sözler dolaşır diller arasında.
Ses var ama anlam yok, gönül yok artık bakışlarda,
Her insan kendi sesinin içinde, kendi suskunluğunda.

Konuşsan yük olursun bir omzun taşımadığı yerlere,
Sussan eksilirsin, dökülürsün kendi derin çöllerine.
Boğazında düğümlenir söyleyemediğin her cümle,
Kalbinde ince bir sızı, hiç sönmeyen bir kor gibi gizlice.

Ve biz —
Savrulur dururuz zamanın hoyrat rüzgârında,
Bir boşluk büyür içimizde, bir boşluk çöker dışımızda.
Kendi suretini arayan yolcularız bu karanlık çağda,
Ne tamam, ne eksik… sadece kaybolmuş bir dua halinde hayatta.

Bir acı var ki — kaderin taşlarından süzülüp gelmiş gibi,
Bir sızı var ki — insanın en kadim yalnızlığından doğmuş sanki.
Zaman, bizi kendi rüzgârında hoyratça savuruyor;
Her adım, kırılmış bir çağın yankısını taşıyor içimizde.

Bilmiyorum…
Bu hüzün hangi asırdan sarktı gönlüme?
Hangi sessiz gecenin küflü kapısından sızdı kelimelerime?
Hangi unutulmuş duanın artığında kaldı üzerimde?

Ben insanım…
Kendi ateşini kendi gölgesinde taşıyan bir yolcu,
Kendi sesini kendi sessizliğinde boğan bir kulum.
Ve soruyorum ey varlığın sırlarla örtülü yüzü:
Ben neden böyle dipsiz kuyuların içinde yapayalnızım.