Nisan Yağmurlarında

Mevsim bahar olacak, Nihal...
Ve Nisan,
Kalbimin tomurcuklarını tek tek açacak.
Bir de sen varsın ya,
Göklerden inen ilk damla gibi
Tenime değecek,
Islatacak ruhumu...

Bir sevgili olsun da,
Varsın kış olsun mevsim,
Aylar en sert ocak;
Senin ateşinle ısınır her kar tanesi,
Her buzul, bir dua gibi erir avucumda...

Hastalanayım ben,
Yorgan döşek serilsin;
Aşkın humması bu,
İçimde yangın,
Zikrinle yanayım...
Sen bir nefes ki,
Ruhumun gizli neyisin üfler,
Bedenimdeki sırlar titreşir...

Nihal...
Sen baharın ilk çiğ damlası,
Kışın en derin közüsün.
Mevsimler geçer,
Sen kalbimin ebedi iklimisin...
Yağmurda ıslansak da,
Karda donsak da,
Seninle her an,
Bir miraç gecesi kadar sıcak,
Bir ilahi aşk kadar derin...

Var oluşun cümlesi sensin,
Tenimde gezen rüzgâr,
Rüyamda uyanan ay.
Sana dokunmak,
Sır perdesini aralamak gibi...
Kâinat, seninle anlam buluyor,
Ben, seninle var oluyorum...