Nisan Şiiri - Mehmet Göksu

Bir tanrıçanın elleri kadar kutsaldır onun elleri
Dokunduğu şu çiçekler artık susuz kalmaz

Ya gözleri
Yoksa çöllerdeki vahalar onun gözlerinin mi eseri

Şu börtü böcek, şu deredeki duru su
Şu yemyeşil sessizlik
Parçalanmış bulutlar arasında sırtımızı ısıtan şu Güneşcik

Bunlar sevdamızı diri tutuyor
Bizi aynı duyguda birleştiriyor
Bunlar zor günlerin üzerini örten birer beyaz renk
Bunlar birer tebessüm içimizdeki kötülük heykellerini deviren

Bir yağmur sonrası gibi ıslak onun elleri
Topraktan akan o huzur seli ondan akıyor
Her bakışında bir ab-ı hayat
Tabiattaki bu direngenlik gücünü ondan alıyor

Ve belli ki
O da aylardan en çok nisanı seviyor