Bir nilüfer aldım,
Gönül yorgunluğu olan bir kızın yüreğinden.
Boyadım gözlerinde gördüğüm o hüzün dolu Bakışlarını en güzel yeşillere.
Kırılan umutlarını bıraktım nehirlere,
Akan gözyaşlarını bulutlara verdim,
Yağmur olarak aksın insanların üzerine diye.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta