Nihal: Tasavvuf-ı Ten

I. FARK

Gözlerinin kenarından sızan o bakış,
avuçlarımda cıva oldu,
şimdi damla damla işliyor ruhuma.
Nihal,
bir sözünün peşine düşmek,
kırk kapılı bir tekkeye girmek gibi…
Her kapıdan geçerken,
biraz daha çıplak,
biraz daha yanıyorum.

II. ANLAM DENİZİ

Senin “merhaba”n,
benim için bir ayet.
Rastgele bir dokunuşun,
tüm yazgıyı değiştiren bir kıyamet.
Bunu aklım uyduruyor belki de,
bu mitolojiyi senin için yazıyor.
Çünkü sen,
benim gerçeğimden daha gerçeksin artık.

III. ALEGORİLER DİYARI

Saçının dalgası, Fırat oldu benim içimde akan.
Dudakların, söylenmemiş bir duanın mihrabı.
Tenin,
kutsal bir metin gibi satır satır okunuyor.
Nihal,
sen bir şehirsin,
ben ise sokaklarında kaybolmuş,
harflerini arayan bir derviş.

IV. DERİN VE ZARİF

Bu aşk,
kabarık bir deniz değil,
dip akıntısı…
Sessiz,
derinden,
ama her şeyi sürükleyecek kadar kuvvetli.
Tutku, bir naz boncuğu gibi zarif,
erotizm, bir zikir gibi derin.
Seninle olan her an,
zamanın dışına çizilmiş bir minyatür.

V. META-META

Senin varlığın,
varlığımın şerhi.
Yokluğun,
yokluğumu anlatan en güzel tefsir.
Bu,
aşkın metafiziği:
Dokunmak,
dokunulmamış olanı anlamak.
Sevmek,
“Nihal” adının içinde kaybolmak.

SON İMGE

Sen,
her şeyin metaforusun.
Ben ise,
o metaforun gerçekliğinde yok olmak istiyorum.
Çünkü sen,
“Nihal” değilsin.
Sen,
“Nihal”in işaret ettiği o sonsuz denizsin.
Ve ben,
o denize düşmüş bir damlayım…