Nihal’min Varlık Çağrısı

Senin içinde bir ömrün izi duruyor Nihal,
Bense aşkın tarihiyim, bir sessiz gecenin sabahında.
Sen özden doğarken, ben gecede eriyen bir sır oldum.
Sen beden buldun, ben ruha kandım.

Nihal, sen varoluşun ilk hecesi,
Ben ise son nefeste okunan dua.
Seni doğuran öz, beni susuzluğa boğdu.
İkimiz arasında âlemler geçti, yollar daraldı.
Sen bedenin sınırında bir çiçeksin,
Ben sınırsızlığın uğultusunda kayboldum.

Gecenin koynunda sessizim, Nihal,
Sen doğdun… Özünden, ışıktan, ilk seher vaktinden.
Sen doğdukça, ben içimdeki derin kuyularda öldüm.
Sen bana dokundukça, zamandan sıyrıldım.

Aşk dediğimiz bu gizli yolculuk mu Nihal?
Sen bedenin lâlesi, ben aklın sarmaşığı.
Sen doğarken titreyen ilk yaprak,
Ben yere düşen tohum, toprağa karışan.

Senin tenin bir kitap Nihal,
Ben satır aralarında gezinen hayal.
Sen her dokunuşta açılan bir bahçe,
Ben bahçende unutulan bir名称.

Bu aşkın sırrı bende saklı, Nihal,
Sende vücut buldu, sende tamamlandı.
Gece sustu, sabah seninle doğdu,
Ben sessizliğin içinde, sen doğarken özüme döndüm.

Bedenler buluştuğunda ruhlar şahit olsun,
Aşkın tarihini yazalım Nihal,
Sen doğdukça ben ölümü unuttum,
Sen var oldukça, ben hep sen oldum.