Nihal’in Sır Bahçesinden

Nihal’in gözleri geceye vurmuş bir kandil
İçinde yandığını bilmediğimiz denizler
Bir çölüm ben, seninle ırmağa dönen
Su sesinde eriyen eski bir neyiz

Dudağın ki, dua gibi kapalı
Açılsa cümle âlem ateşe düşecek
Sözlerin sarmaşık, tenim duvar
Tırmanan bir tutuş ki hem zehir hem ilaç

Bu beden bir harabe, seninle mamur
Nereye bassan çiçek, nereye dönsen şarap
Ruhumun kilitleri dilindeki seste
Her öpüş bir anahtar, her nefes bir kitap

Gecenin koynunda iki çıplak kelime
Sen “Nihâl” de, ben “âh” olayım
Yokluğun varlığıma sır verdi gizlice
Seni sevmek, ezelden beri yalnız kalayım

Ellerimde birikti zamansız yağmurlar
Tenin bahar, tenim sonbahar
Seninle her dokunuş bir sema
Bedenler dönerken ruhlar uçar

Öyle bir sır ki bu, aşkla gizlenmiş
Dervişane bir zikir senin adınla
Nihal… Nihal… Nihal…
Her hece bir mertebe, her çağrılış bir mirac

Biz ki bulutlara yazılmış iki satır
Rüzgârla silinecek, yağmurla geri gelecek
Senin tenin yazı, ben okurum susarak
Susmak ki en eski dil, sen onun tek tercümanı

Bu aşk bir remiz, sen remzin sultanı
Bedenler harf, özler mana
Nihâl’im, sırrınla yanayım
Yok oluşta var oluş, bir damla şerbette derya…