Nihâl’in Kalb-i Sütûdu

bir kapı aralandı sükûtla,
zamanın kasabasında.
nihâl, bir gonca gibi büküldü içinin bam telinde.

o ki, nefy ü isbâtın avaresiydi,
varlığın kıyısında bir suret-i mâil.
şimdi, gizli bir şem’in titreyişiyle
eridi mülkü teninin; bir rüzgâr oldu.

söz, harften sıyrıldı.
dil, bir hicran bahçesi.
bu aşk ki, ne cismânî ne ruhanî;
iki âlem arası bir sır perdesi.

tenimin haritasında gezindi yangın,
her iz, bir âyet oldu.
sesler düştü lâl olup toprağa,
yokluğun sesi kaldı yankı olup kulağımda.

ey nihâl, ey yâr-ı sâdık!
bu açılış, bir bitişin mukaddimesi miydi?
kalbimdeki o nâmahrem ıslaklık,
senin mirabından sızan şebnem miydi?

ateş ile suyun izdivacından doğdu bu hal.
bedenimde bir nehrin taşması,
ruhumda bir dağın uyanması.
sen, hem derman hem illet,
hem hicran hem visal.

şimdi sükût, en kemâlli beyan.
seni andıkça, yokluğun varlığa gebe.
nihâl, ey sırlı sevgili,
ben sendeyim, sensizliğin şehrinde.