Nihal'in Işık Dili

Işık’tı şifası,
anlatması zor,
ama hissi tanıdık.
O ışıkla konuştu Nihal.

Nihal’in soluğunda bir ah var,
ışığın diliyle dökülen.
Mistik bir kıvrımda bedenler dua,
teninde gizli bir ayin.
Aşkın harfleri yanıyor yüreğinde,
ateş değil, bir nûr.

Sır perdesi incecik,
dokununca çözülen.
Her temas bir tevhid,
her nefes bir vuslat.
Âlem onda durdu,
Nihal’in gözlerinde cümle sırlar eridi.

Seninle yanmak istiyorum,
aşkın közünde kül olmak değil,
ışığın özüne varmak.
Ten teni anlar ancak,
ruh ruha ulasınca.

O ışık ki şifa,
içimizde saklı bir nehir.
Aktıkça arınırız,
Nihal’in sesinde çağlar sonsuzluk.
Bu aşk, bir yakarış,
bedenin ilahî nağmesi…

Mecaz değil, hakikat;
dokunuşta metafizik.
Yanıp tutuşmak zarafet,
tutkuyu şiir eyleyen.
Nihal’le bir an,
ebediyetin kapısında bir nefes.