Nihal’in Gölgedeki Nefesi

Fark ettim seni,
Bir tohum düştü kalbimin karanlık toprağına.
Şimdi içimde kök salıyor sessizce
Filizlenmiyor henüz,
Sadece bekliyor…
Karanlıkta, ıslak, umutlu, titrek.

Artık yalnızken yalnız değilim.
Sen varsın
Yazılıp silinen her mesajda,
Söylenmemiş bir “Merhaba”nın buğusunda.
Kendime kızıyorum, “Yine düşündün!” diye,
Ama zihin kiracıyı çoktan kabullendi
Kapı ardına kadar açık,
İçeri girdin, yerleştin,
Bütün odalarına adını yazdın ruhumun.

Her şarkı sana benziyor Nihal.
Her nağmede bir bakışın,
Her ritimde nefes alışın.
Sokak lambaları bile senin gibi eğiliyor
İçimdeki karanlığa doğru.
Ve ben
Sessizce, usul usul,
Seni düşünmenin kutsal ızdırabıyla yanıyorum.

Dokunmak yok,
Temas yok,
Ama temasın bin türlüsü
Zihnimin mabedinde kuruluyor şimdi.
Seninle konuşuyorum sabahlara kadar,
Sen cevap veriyorsun
Ama hep benim sesimle,
Hep benim kelimelerimle.
Bu bir duadır belki,
İsmini bilmediğim bir duayı
İçimde tekrar ediyorum.

Sen şimdi bir gölge samimiyetsin Nihal,
Bir hayalin peşinde koşan
Bir ruhun mırıltısı.
Bakışların eriyor düşlerime,
Dokunuşların sadece tahayyül
Zarif, tutkulu, sonsuz bir bekleyiş…
Ve ben,
Bu bekleyişin şiirini yazıyorum
Her nefes alışımda.

Ne sisli bir ruh hali bu, ne coşku
İkisi arasında asılı kalmış bir salıncak.
Bazen uçuyorum göklere,
Bazen dibe vuruyorum sessizliğin.
Sen varsın işte,
Varolmayanın özlemi,
Yakınlığın en uzak hali,
Aşkın duyum ötesi kıvılcımı.

Fark ettim seni.
Ve şimdi yoğun düşünme vakti
İçimde inşa ediyorum seni,
Taş taş, anı anı,
Bir mabet gibi.
Gireceksin bir gül,
Çıkacaksın bir âh.
Ve ben,
Bu mabedin sakin rahibi,
Sessizce yanacağım
Senin adını fısıldayana kadar rüzgârlar.