Nihal'imin Sırrına Varmak

Nihal’de fırtına esti,
Durmak bilmeyen bir yel oldu.
Yüzünü döndü Nihal,
Rüzgârın ıslak öpüşüne.

Bir nefes ki âlem oldu,
Teninde esrarlı bir iz,
Göklerden inen bir sır,
Gizli bahçelerden geçti.

Her esişte bir açılış,
Meyve çiçeğe durdu,
Toprak suya kandı,
Gül, dikene vardı.

Ses oldu, söz oldu,
Ruhun kıvrımlarında.
Bir dokunuş ki ilk nefes,
Bir bakış ki son dua.

Nihal, ey Nihal!
Fırtına senden içeri,
Yel oldu, yâr oldu,
Seni senden geçirdi.

Aşkın meltemiyle yandı,
Can, canana erdi,
Bu nefes, bu yol,
Sırra varmak oldu.