Nihal'imin Sırrına Erdim

Karanlık bir atlas gibi üstümde taşıdım,
Senin ismin dilimde bir dua, bir sırr-ı ilahî.
Her gece bedenimde bir hicran rüzgârı esti,
Tenimde ayın ıslak ışığı, gülün matemini bildim.

Seninle soludukça nefesim nefhâ oldu,
Âlem-i ervahtan kalma bir buseydi her dokunuş.
İçimdeki karanlığı aydınlatan yıldız sensin,
Mecâz değil, hakikatimsin; aşkın ta kendisi ateşten bir cübbe.

Kalbim bir mihrap, senin adınla titrer,
Zikrim gizli, derûnumda yankılanan bir nâr.
Ten tenle buluştuğu yerde, ruh ruha secde eder,
Bu bir ibadet ki, şehveti de ilahî bir lûtuf bildim.

Ey Nihâl! Karanlığı bölüp geçen bir mehtap gibi,
Yolumu aydınlatan sen oldun, sırlarıma vâkıf.
Seninle her nefes bir tecellî, her bakış bir vuslat,
Aşkın sırrına erdim, bedenimde yazılı ilahî bir hat.