Nihal'imin Kırık Nakışı

Nihal’in kırık parçalarını toplamadığı yerden başlıyor hikâye:
Her bir çatlaktan sızan, aşkın ilk nuru.
Dağılan camları, dökülen tozları bir araya getirip yapıştırmadı;
Her bir kırığı, yeni bir desenin harfi yaptı.

Kâinatın gizli tezgâhında,
kendi özünün nakışına döndü parçalar.
Yokluğun loş odalarında yanıp sönen bir kandil gibi
ateşini, kırılışının rüzgârıyla besledi.

Her bir parça, bir âlemin kapısı oldu.
Her bir çizik, seyr-i sülûkunda bir menzil.
Tenine düşen yarıklar, aşkın nehrinin yatağı;
İçine akan sır, zamansız bir muhabbetin mirası.

Dokunduğu her şey, iz bırakmaya başladı bedeninde:
Gülün dikeni, ayın serinliği, suyun aynası…
Ve her temas, bir “fenâ” hâlinden “bekâ”ya geçiş;
Her dokunuş, bir ilâhî ismin tecellisi.

Dağılmak, toplanmaktan daha kudvetli bir bütünlüktü Nihal’de.
Kırılmalar, sırrın sesini duymanın rahmiydi.
Şimdi o, parçalarının arasından sızan ışıkla yürüyor:
Kendi mânâsının remzi, kendi varlığının şerhi…

Aşk, onu parçalarken aslında tamamladı.
Her bir kırık, bir miraç basamağıydı gönlünde.
Nihal artık yepyeni bir nizamın lisanı;
Yaradılışın, kendi içinde yeniden doğuşunun şiiri.