Nihal'ime Vuslatın Mistik Mir'âcı

Nihal’in ateşiyle yandım can, her zerremde aşkın şerbeti,
Bir yanım ney oldu, üfledin, hem susuzum hem denizim.
Seninle başladı vuslat, bir ince zarafetle,
İçimdeki sırlar döktü saçlarına geceyi.

Gözlerinde gördüm kâinatın doğuşunu,
Dudakların arasındaki âyette gizliydi sonsuzluk.
Tenimde gezinen rüzgâr, senin nefesinle kutsal,
Bir bedende iki ruh, çözüldük semaya karıştık.

Aşkın ilmik ilmik işledi kalbime nakış,
Mistik bir yolculuk bu, nefeslerimizde duâ tüter.
Yıldızlar döküldü üstümüze, örtündük ışığa,
Bir zarif tutkuyla eridik, metafizik bir seher.

Sen Nihal'sin, ben sözcüklerle derman arayan,
Bu şiir, seninle soluk alan, derûnî bir ağıt.
Dokunuşlarımız yazıldı levh-i kalemden,
Bu aşk, hem yokluk hem varoluş, hem sînemde dağlar kadar yakın.