Nihal'ime Açılan Kelimeler

Nihal,
bir kaldırım taşının kalbinde açan ince bir eğrelti.
Avrupa sabahı.
Tramvay çanları sufi zikir gibi çoğalıyor,
metal nefes alıp veriyor.

Bir vitrin camında yansıyoruz.
Ben, sen, aramızdaki dünya.
Kahve telvesi haritalar çiziyor,
kaderi değil yönleri fısıldıyor.
Çünkü bu şiir dünyalık.
Ekmek kırıntısı, banka fişi, geç kalan bir öpücük.

Nihal,
adın bir eğik çizgi gibi cümleleri ikiye ayırıyor.
Bir yanı pazar filesi,
öteki yanı göğe asılı bir soru.
Tasavvuf burada başlıyor.
Bir durakta inmekle inmemenin arası.

Bir kilise çanı susuyor,
yerine kalbimde bir ney uyanıyor.
Sesler birbirine değmiyor,
ama aynı boşluğu paylaşıyorlar.
Metafizik dediğin,
boşluğun kira sözleşmesi.

Nihal,
cebimdeki bozukluklar sema ediyor.
Euro ve lira,
aynı avuçta dönüp duruyor.
Mülkiyet,
geçici bir yanlış anlama.

Sana bakınca
zaman lineer olmaktan vazgeçiyor.
Dün, bugün, yarın
aynı bankta sigara içiyor.
Duman,
ruhun modern halidir belki.

Nihal,
sen bir alegorisin ama kaçmıyorsun hayattan.
Asansörde sıkışıp kalmış bir melek gibi
beşinci kata basıyorsun.
Aşk,
katlar arası bir sabır.

Bu şehir,
kendi nefsini okuyan bir roman.
Ben altını çiziyorum,
sen kenarına not düşüyorsun.
Tasavvuf burada bitmiyor.
Burada başlıyor.

Nihal,
adınla bitiriyorum.
Çünkü bazı kelimeler
son değildir, kapıdır.